Critical Assessment of the Tie-breaker Rule Using the Example of the DTT Germany-Poland

Abstrakt

Podatnicy prowadzący swoje sprawy biznesowe i prywatne w kilku państwach równocześnie ponoszą ryzyko zyskania rezydencji podatkowej w więcej niż jednej jurysdykcji podatkowej. Problem możliwej podwójnej rezydencji powinien być rozwiązany za pośrednictwem art. 4 ust. 2 oraz 3 Modelowej konwencji OECD (tie-breaker rule). Jako że wskazane artykuły odnoszą się do definicji zawartych w prawie krajowym, może to prowadzić do odmiennej interpretacji ze strony poszczególnych państw - stron umowy. Celem artykułu jest przedstawienie różnic w interpretacji takich pojęć, jak: rezydent podatkowy, stałe miejsce zamieszkania, centrum interesów życiowych oraz miesce zwykłego pobytu w Polsce i w Niemczech. Autorzy próbują również odpowiedzieć na pytanie, czy i w jaki sposób może zostać osiągnięta spójność decyzyjna w tym zakresie. Analiza wskazuje, że do jej osiągnięcia może przyczynić się wydajny i efektywny system wymiany informacji, jak również wzmożona współpraca międzynarodowa pomiędzy administracjami podatkowymi i sądami administracyjnymi stron umowy. Jako narzędzia badawcze wykorzystano analizę literatury przedmiotu, aktów prawnych oraz orzecznictwa.(abstrakt oryginalny)